8 آوریل 2024- آنالیزهای تعقیبی کارآزمایی‌های SURPASS-3 و SURPASS-4، بدون توجه به الگوی گلایسمی پایه، کنترل گلایسمی برتر با تیرزپاتید را در مقایسه با انسولین در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) نشان داد. یافته‌های این تحقیق به صورت آنلاین در Diabetes Care در 26 مارس 2024 منتشر شد

نویسندگان نوشتند: «درمان با تیرزپاتید به طور مداوم با کاهش بیشتر سطوح قند خون پس از غذا(PPG)  در مقایسه با درمان با انسولین در میان گروه‌های فرعی، از جمله در شرکت‌کنندگانی که سطح پایه PPG پایین‌تری داشتند، همراه بود که منجر به کاهش بیشتر A1c شد.

گلوکز سرم ناشتا (FSG) و سطح گلوکز بعد از غذا به کنترل قند خون کمک می کند و باید در مدیریت دیابت نوع 2 در نظر گرفته شود. اگرچه انسولین های پایه روی FSG اثر می گذارند، اما اثرات آن برPPG  محدود است. دولاگلوتاید، یک آگونیست گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون (GLP-1 RA)، بدون توجه به سطح پایه FSG و PPG، اثربخشی بیشتری نسبت به انسولین گلارژین بر HbA1c نشان داد. اگرچه تیتراسیون دوز انسولین بهینه نبود؛ اثرات ثابت بر روی PPG و FSG در سراسر زیرگروه های FSG و PPG پایه مشاهده نشد.

در کارآزمایی های SURPASS-3 و SURPASS-4، تیرزپاتید، یک پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز /GLP-1 RA، به ترتیب منجر به کنترل بهتر قند خون نسبت به انسولین دگلودک و انسولین گلارژین شد. با این حال، اثر بر FSG و سطح گلوکز پس از غذا مورد ارزیابی قرار نگرفت. بنابراین، دکتر راسل جی ویز و همکارانش و شرکت الی لیلی در ایندیاناپولیس، تغییر در پارامترهای گلایسمی را از ابتدا تا هفته 52 برای تیرزپاتید (5، 10، 15 میلی گرم) در مقابل انسولین دگلودک(کارآزماییSURPASS-3) و گلارژین(کارآزمایی SURPASS-4) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با الگوهای مختلف گلایسمی در شروع مطالعه، بر اساس مقادیر FSG و PPG ارزیابی کردند.

بیماران بر اساس مقادیر متوسط گلوکز در ابتدا به چهار گروه طبقه بندی شدند:FSG پایین/PPG  پایین،  FSGپایین/ PPG بالا، FSG بالا/ PPG پایین و FSG بالا/PPG  بالا.

نتایج مورد علاقه تغییرات در PPG، FSG،A1c  و وزن بدن از شروع مطالعه تا هفته 52ام بود.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

•  تیرزپاتید و انسولین های پایه به طور موثر سطوح A1c، PPG و FSG را در 52 هفته در تمام زیر گروه های بیماران کاهش دادند.

• هر سه دوز تیرزپاتید منجر به کاهش بیشتر در سطوح A1c و PPG نسبت به انسولین های پایه شد.

• در زیر گروه FSG بالا/PPG  بالا، کاهش بیشتری در سطوح FSG با دوزهای 10 و 15 میلی گرم تیرزپاتید در مقابل انسولین گلارژین و انسولین دگلودک در مقایسه با تیرزپاتید 5 میلی گرمی مشاهده شد.

• در هفته ی 52ام، تیرزپاتید منجر به کاهش وزن بدن شد، با این حال، درمان با انسولین باعث افزایش وزن بدن در تمام زیر گروه ها شد.

در نتیجه، تیرزپاتید در مقابل انسولین های پایه، سطوحA1c  و گلوکز پس از غذا را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، صرف نظر از سطوح مختلف PPG یا FSG در ابتدای مطالعه، بهبود بخشید.

محدودیت ها شامل ماهیت تعقیبی مطالعه و مدت درمان کوتاه بود. این کارآزمایی‌ها فقط شامل بیماران مبتلا به دیابت و چاقی یا اضافه وزن بود. بنابراین، یافته های مطالعه ممکن است قابل تعمیم به سایر جمعیت ها نباشد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/tirzepatide-offers-superior-glycemic-control-compared-with-insulin-irrespective-of-baseline-levels-study-126841